پریشان

بی كه بگويــــــــد، در نگاهش خوانده بودم

می رفت و من در زير باران مانـــــــــده بودم

مانند محكومان يك شب قبـــــل از اعـــــدام

آزرده و آشـــــفتــــــــه و درمــــــانــــــده بودم

من هيچ ،حتی گونه های كوچه می سوخت

در آتشی كه از دو چشــــــم افشـــانده بودم

من در حضورش  مرغ غم ـ اين بی محل ـ را

با كــم محلی، از محلـــه رانـــــــــــــده بودم

خوابش پريشان شـــــــد، اگرچه طفل دل را

با خاطـــــر جمع از غمش خوابانــــــده بودم

وقتی به خويش آمــد كه آمـد بر سر خويش

آنچه كه دل را پيش از اين ترســــــانده بودم

آه اي جنـــون! آخر كجـــــا رفتی ؟ مگــــر نه

از كودكی من با تو  "خواهر خوانده " بودم!